Saopštenje: Upokojio se protojerej-stavrofor dr Radomir Milošević

„Blažen je put kojim danas ideš, duše, jer ti je pripremljeno mesto pokoja.“

Sa dubokom verom u Vaskrslog Gospoda i nadom u život večni, Srpska pravoslavna Crkva i verni narod danas ispraćaju u večnost protojereja-stavrofora dr Radomira Miloševića, pastira dobrog, revnosnog bogoslova i neumornog trudbenika na njivi Gospodnjoj, koji je svoj zemaljski put okončao u miru, preselivši se ka Onome „koji jeste, koji beše i koji dolazi“ (Otkr. 1,8).

Rođen 1938. godine u Maloj Krsni kod Smedereva, protojerej-stavrofor Radomir Milošević svoje bogoslovsko obrazovanje započeo je u Bogosloviji Svetog Save u Beogradu, a potom nastavio studije na Bogoslovskom i Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Doktorirao je na Bogoslovskom fakultetu sa temom Crkveno zadužbinarstvo kod Srba, dok je na Filozofskom fakultetu položio profesorski ispit iz istorije, što ga je učinilo retkim spojem teologa i istoričara, učenog pastira koji je umeo da sjedini bogoslovsku dubinu sa istorijskim svedočenjem o životu Crkve.

Njegova pastirska služba, koju je vršio u Kučevu, Drugovcu i Smederevu, bila je obeležena nesebičnom predanošću u vremenima velikih iskušenja za Crkvu. Kao istinski duhovni pastir i svedok vere u doba pritisaka i iskušenja, ostao je nepokolebljiv u svojoj službi, čuvajući pravoslavno nasleđe, jačajući crkveni život i neumorno radeći na izgradnji i obnovi svetih hramova. On nije bio samo čuvar tradicije, već i njen aktivni nastavljač, koji je duboko verovao da se bogoslovlje ne ogleda samo u učenju, već i u živom služenju bližnjem, u hristolikoj ljubavi koja prevazilazi granice vremena i prostora.

Protojerej-stavrofor Radomir Milošević bio je ne samo bogoslužitelj, već i teolog pera i reči, urednik i saradnik brojnih bogoslovskih i svetovnih izdanja, autor dela koja svedoče o njegovom dubokom poznavanju istorije Srpske pravoslavne crkve, bogoslovlja i liturgijske prakse. Njegov naučni i publicistički rad prostirao se od eshatoloških pitanja do srpske crkvene istorije, a svoj pečat ostavio je i u enciklopedijskim edicijama, doprinoseći srpskoj istoriografiji. Posebnu pažnju posvetio je pitanju crkvenog zadužbinarstva, ne posmatrajući ga samo kao materijalno nasleđe, već kao duhovni amanet vere, molitve i ljubavi, kojima se bogati i zemaljska i nebeska Crkva.

Kao istinski zadužbinar, nije samo podizao hramove od kamena, već je u temelje Crkve ugrađivao sebe, svoju žrtvu, znanje i molitvu. Njegov neumorni rad na obnovi i izgradnji svetih hramova doneo mu je zvanje zadužbinara Bogoslovskog fakulteta u Beogradu, hrama Svetog Save u Beogradu i hrama Svetog apostola Luke u Smederevu. Svojim životom i radom nastavio je svetu tradiciju srpskog zadužbinarstva, služeći Gospodu i rodu na način dostojan velikih srpskih duhovnika. On je duboko razumeo da svaki hram nije samo mesto bogosluženja, već živa ikona budućeg veka, predukus nebeske Liturgije koja se savršava u večnosti.

Za svoj život u veri i radu u slavu Božiju, odlikovan je Svetosavskom poveljom Opštine Smederevo 1996. godine. Njegova služba, učenost i ljubav prema Crkvi ostaju kao svedočanstvo vere koja se ne gasi, već nastavlja da sija u životu Crkve kojoj je služio.

Iščekivajući Drugi Dolazak Hristov, ulazi iz prolaznosti ovoga sveta u neprolaznu svetlost lica Božijeg. Kao što je u ovom životu tražio Carstvo Božije i pravdu Njegovu, tako sada, po neizmernom milosrđu Gospoda našeg Isusa Hrista, ulazi u radost Gospoda svoga, gde se neprestano poje pobedonosna pesma: „Gde je, smrti, žalac tvoj? Gde je, pakle, pobeda tvoja?“ (1. Kor. 15,55).

Molimo se Gospodu da ga pribroji zboru pravednika, u društvu svetih apostola, mučenika i ispovednika, pred prestolom Božijim.

Neka mu Gospod podari pokoj u naručju Avramovom, gde nema bola, ni tuge, ni uzdisanja, već život beskonačni u radosti Carstva Božijeg.

Večan mu spomen u Crkvi Hristovoj i Carstvo Nebesko!

o. Darko Stojanović