Apelacioni sudu u Beogradu pravosnažno je oslobodio od optužbi Sašu Paunovića i Zorana Stanimirovića iz Ralje, koji su zbog priznanja iznuđenog torturom bili osuđeni na po 40 godina zatvora za ubistvo Paunovićevih roditelja iz koristoljublja 2001. godine, i u zatvoru proveli po 14 godina.
Ovom odlukom, koja je objavljena na sajtu Apelacionog suda, potvrđena je presuda Višeg suda u Pančevu iz 2016. godine kojom su nakon ponovljenog suđenja, po nalogu Evropskog suda za ljudska prava u Strazburu, Paunović i Stanimirović oslobođeni optužbi.
Viši sud u Pančevu je nakon ponovljenog suđenja stavio van snage pravosnažnu presudu Okružnog suda u Smederevu iz 2004. godine kojom su Paunović i Stanimirović bili osuđeni na maksimanlne kazne zatvora zbog teškog ubistva.
Istom odlukom, potvrdio je deo presude kojom je Paunović osuđen na godinu dana zatvora za nedozvoljeno držanje i nošenje oružja.
Apelacioni sud je sada odbio žalbu javnog tužioca u Pančevu i potvrdio presudu pančevačkog Višeg suda.
Odluka Evropskog suda u Strazburu bila je prva odluka kojom je naloženo ponavljanje suđenja u našoj zemlji i to zbog priznanja koje je iznuđeno torturom a presuda se zasnivala na tom priznanju, preneli su ranije mediji.
Stanimiroviću su, prema pisanju medija, istražni organi lomili rebra, priključivali ga na struju i davali elektrošokove, da je pretrpeo potres mozga…pa je nakon toga priznao dvostruko ubistvo, na osnovu kojeg su on i Paunović bili osuđeni na po 40 godina zatvora.
Paunović je bio optužen da je, nezadovoljan svojim materijalnim poloajem i tretmanom u kući, za ugovorenu novčanu naknadu od 30.000 nemačkih maraka angažovao Stanimirovića da ubije njegove roditelje i dao mu automatsku pušku radi izvršenja ubistva, a koja je bila vlasništvo njegovog oca.
U obrazloženju presude Apelacionog suda se, između ostalog, navodi da je pravilno prvostepeni sud pravilno zaključio da tužilaštvo nije pružio nijedan dokaz za navodi optužnice, budući da je zapisnik o isptitivanju Stanimirovića od 13, 14. i 19. februara 2001. godine izvođen kao nezakonit dokaz 2015. godine.
Takođe, kako se dodaje, prvostpeepni sud je imao u vidu i da su pretresanje stana 19. februara 2001. godine tokom kojeg je nađena jedna čaura, potvrda o oduzimanju te caure i veštačenje te caure u ovom predmetu ocenjeni kao nezakoniti dokazi, dok je komunikacija mobilnim telefonom između okrivljenih ocenjena kao dokaz koji se tumači u korist okrivljenog.
Obojica imaju pravo na odštetu zbog nezakonitog boravka u zatvoru od skoro deceniju i po.
Izvor: Tanjug
